ÖNSÖZ

Başladı….. ve.…… bitti.


Bu cümlenin içinden nice devlet adamları, anlı-şanlı yazarlar, şairler, müzisyenler, ressamlar, gazeteler, dergiler, hatta devletler çıkar. İyisiyle kötüsüyle toplumun nabzı dolaylı da olsa bir yönüyle bu cümlede. Uzunca bir zamandır ağır ağır, vurgulaya vurgulaya söylemekten pek hoşlandığım bu cümlede ben de varım. Ben de başladım, ben de biteceğim. Not defterimde zamanını kestiremediğim belki de en mühim randevum yitip gideceğim o andır.



Başladım ki kalemin dansıyla, mürekkebin parlaklığıyla, “can” ımla ve “hayatım” la mutluluğa ereyim.

Başladım ki “ Bunlar onlardır ki gelip gittiler/ gelip de iş bu cihanda nettiler?” dendiğinde cevap vereyim.

Başladım ki eserim olsun; “Kişi odur ki dünyada bırakmalı eser/ Eseri olmayanın yerinde yeller eser.”

Başladım ki insanlığım kuvvet bulsun; “ Ölen bir eşek ise geriye kalan semeri/ Şayet insan ise ondan da eseri”



****************************



Ellerimin kirlenmesinden pek çok kişi gibi bende haz etmem. Ancak şimdiye kadar hiçbir kalemin izinden şikayetçi olmadım.
Bazen acıtıp sızlatsa da yüreğimi bir kelime, çökertse de tüm fikri yapımı bir cümle içinde “ben” olduktan sonra gönlüm onları hep kabul etti.



Biliriz ki yazı kiminin ilk, kiminin son sığınağı. Ben ise yerini yurdunu arayan bir seyyah. Bazen esrarlı bir boşluktan, bazen yalnızlaşmış bir loşluktan gelen ses. Ne ilk, ne son. Sadece bir nefes!



****************************



Yazacaklarımı hayranlıkla takip edenler olacağı gibi, dudak büküp burun kıvıranlar da çıkacak. Sevdiği deriyi yerden yere vuranlarla bir çuval incirden hoşlanmayanlar da olacak.
Yazarken ne kadar az karalama yapar ne kadar az değişiklik yaparsam belki de o kadar iyi yazacağım. “Mustafa Ali yazdı mı böyle yazar.” Diyeceğim, diyeceksin. Nasrettin Hoca bu işi tecrübe edenlerden;
Timur askerlerini ok talimine çıkarmış, Hoca’yı da beraberinde götürmüş. Hoca’ya,

- Hoca, bir de sen ok at, bakalım! Diye emretmiş.
Hoca bir ok alarak nişanlayıp atmışsa da hedefi vuramamış. Demiş ki:

- Bizim subaşı böyle atar.

Bir ok daha atmış, o da isabet etmemiş. Bu defa:

- Bizim sekbanbaşı böyle atar! Demiş. Bir ok daha atmış, bu ok hedefe isabet edince,

- İşte Hoca Hasan Nasrettin böyle atar! Demiş.

*****************************


Burada, bitme zamanımı okuyucu belirleyecek. Zira “ Marifet iltifata tabidir/ İltifat görmeyen marifet zayidir.” Kaidesine göre işliyor düzen.
Hayat ırmağımın yanlış topraklarda erimesini istemem.
İstemem yanlış mevsimde çiçek açmayı. Onun için yorumlarınla rehberim ol okuyucu.
Çizgi çizgi, desen desen allayıp pulladığım göz bebeklerimi göz yaşlarıma çevirme.

Hasılı bu kara yazıları, kara yazım yapma.


********************************


Olurda kendi dünyamda kendimce yaşarken “ Mağrurlanma padişahım senden büyük Allah var” hitabını duyamazsa kulağım ve kendisini kapta-ı derya zanneden sivrisineğin küçük bir çukurdaki su birikintisinin üzerindeki saman çöpüne konarak;

- İşte derya, işte kalyon, işte ben
Bir meşhur kaptan olup tuttum dümen. Demesine benzerse halim durma anlat nasıl bir noktacık olduğumu.

Anlat Kemalpaşazade’nin bir ara ilmiyle mağrur olmaya meylettiğini. Talebelerinden birisinin bu halini ayıpladığını ve bir dersin sonunda:

- Hocam, size bir sualim olacak; Allah’ın ilmine nispetle kullarının ilminin durumu nedir?
- Be hey molla, senin bu söylediğin teşbihe de gelmez.
-Öylede, farazi olarak ölçemez miyiz? Sorusuna mukabil Kemalpaşazade’nin büyük bir kağıda bir yuvarlak çizip içine de küçücük bir nokta koyarak:

-Bak molla efendi, bu daire Allah’ın ilmi olsun, işte insanların bildiği de ancak şu noktacık kadardır benzetmesine,mollanın;

-Hocam kerem buyurup şu noktanın içinde sizde kendi ilminizi bize gösterseniz dediğini anlat.



*********************************



Uzatmayalım, yaklaş da şu fısıltıya kulak ver:
Başladı…